Maisa og Reidulf

Då er vi i Noreg hos Sylvi på Strømmen, tvillingbror Bjarne er på Leinøya. Vi har alt hatt ei ferieveke i Finland hos mor til Maisa. Dette var hovudgrunnen til turen, vi hadde lova før vi reiste ut at vi skulle besøke henne i sommar. Ho vert 90 år i mars. Vi besøkte òg søstera Kristiina m/fam. nær Helsinki. I dag køyrer vi med Kaisa Ruth sin bil til Sunnmøre der vi skal vere til søndag. Ho og Matti Anders er med. Søndag 13. august reiser vi vidare til Tromsø for å besøke Jørn Asle. Då får vi møte Hilde for første gong òg. 17. august set vi oss på flyet tilbake til Nairobi, og 21. august er vi tilbake i Bunda.

No kan du sjå bilder i familiealbumet til høgre.

Det blir etter kvart mange oppfordringar om oppdatering av bloggen. Det er ikkje berre berre for gamle foreldre å ha friske og energiske ungdommar i familien. Det blir mailar og sms-ar og telefonar om at no er det på tide! Nokon har treft på kjende som forgjeves har besøkt bloggen vår i von om å finne noko nytt. Det siste no i dag var at blogg-adressa vår var gjort kjent i ein artikkel i avisa Vårt Land.

Men kva så med ein stakkar som ikkje skriv så lett og ledig som visse andre, - også medmisjonærar? Når ein så gjerne ville finne noko positivt og inspirerande å skrive om, men er full av frustrasjonar? Som f. eks. i dag då eg kom innom sjukehuset og fekk høyre at dei hadde døydd to av pasientane eg brukte mykje tid og krefter på sist veke. Rett nok var dei svært dårlege og kom altfor seint etter mykje tradisjonell medisin først, men ein vil no prøve livredding ved tarmslyng likevel.

Så kom eg på at eg vil setje inn ei lang og sørgjeleg pasienthistorie eg skreiv ned for ei tid sidan. Ho er rett nok skriven helst for medisinsk personell, men det er no ikkje så mange orda som er uforståelege. Eg får nemne at metacarp-knoklane er dei som er i handflata, mellom handrotsbeina og fingrane.

Vi hadde forresten sist veke besøk av ein tanzaniansk ortoped, professor ved sjukehuset KCMC i Moshi. Eg la fram saka for han, men han sa det neppe er noko som kan gjerast for han. "Kanskje i ditt land kunne det vere mogleg", sa han, "men ikkje her." Handa hans syntest han vi berre fekk la vere der, av kosmetiske grunnar, nærmast som ei ubrukeleg protese. Tenk om noko spesialsjukehus for handkirurgi heime i Noreg kunne sett ei slik sak som ei utfordring og lage eit prosjekt av det! Men det ville verte skikkeleg mikrokirurgi, som transplantasjonskirurgi pluss mykje utfordrande postoperativt arbeid med fysioterapi i superklasse.

Her er skrivelsen: Ei pasienthistorie.

Sist søndag i Bunda-kyrkja i Tanzania. Vi har kome til ofringa. Det går ordna føre seg. Alle går fram, benk for benk. Ut frå den eine sida, ein runde fram til offerskåla, og inn igjen frå den andre enden av benken. Eg har hatt to gutar framfor meg, den minste kanskje 5 år, den eldste minst 10. Storebror? I alle fall har den eldste stagga litt uro og prat hos den yngste. Det er ikkje så lett å sitje i ro så lenge på dei harde enkle trebenkene.

Men kva er det som skjer etter runden fram til offerskåla? Storebror dreg med seg vesleguten ein runde til. Ja, han endå grip nedi bukselomma der den vesle har neven sin godt planta, og så må han opp med myntane sine og legge dei i skåla.

Eg måtte smile ved denne hendinga. Men ein tanke har kome: Vi har òg ein storebror, Jesus sjølv som seier at hans ærend har hast. Kanskje han må gjere eit grep med oss for å få oss til å gå ein runde til, få fram nevane våre som held fast på vårt eige, - få midlane våre, ja, oss sjølve opp i offerskåla?

Reidulf Lillebø

På pc-en har vi eit bibel-dataprogram som tek fram «mannakorn». I dag tidleg då eg slo på, kom ordet frå Jes 54:10: «For fjella kan vel vika, og haugane rikkast, men mi miskunn skal ikkje vika frå deg, og mi fredspakt skal ikkje rikkast, seier Herren, han som forbarmar seg over deg.»

Det varma så godt med slik ei helsing! Ikkje slik at vi treng meir varme i bokstaveleg forstand, for gradestokken viste no om morgonen 18 grader ute, og det er lavaste temperaturen vi har sett hittil sidan vi kom til Bunda i oktober. Utover dagen sveittar vi i over 30 grader i skuggen, og natta er ikkje stort annleis. Nokre regnskyll om kvelden og natta siste dagane får temperaturen litt ned for ei stund.

Regn er «baraka» (= velsigning) på så mange måtar. Den korte regntida slutta eit par veker for tidleg først i desember. Dermed har maisåkrane tørka opp. Ja, radioen melde om fare for svolt i mange regionar av Tanzania, Mara var også nemnt. Det verkar skremmande! Matprisane stig. Korleis takle den situasjonen at vi for oss sjølve har nok av alt, men ikkje har nok til å gi ut til alle som tiggar? Vår bøn er at regnet må halde fram så dei som no sår på nytt, får avlingar.

I går var eg innom eit sjukerom for å sjå til ei ung kvinne. Eg vart vekt ein tidleg morgon for nokre dagar sidan. Dei bad meg hjelpe med den pasienten, jamvel om eg slepp ha vakt i vanleg meining her på sjukehuset no, det tek dei nasjonale legane. Men det vart fleire timars arbeid utover føremiddagen. Kvinna var ille tilreidd etter ei ulykke med lastebil nattestid. Sjåføren hadde visst drukke alkohol, og han var ein av dei fire som døydde på staden. Ein mann og ei kvinne kom dei til sjukehuset med. Kvinna, som var mest skada av dei to, var bevisst, men veik etter blodtap. Stygge opprivne sår med sand og skitt både i ansiktet og i hårbotnen og i venstre bein trong mykje oppreinsing og sying. Verst hadde det gått med venstre armen der djupe lange kutt på skulder og overarm kunne syast, men alboge og underarm var så knuste og øydelagde at det berre måtte gjerast amputasjon.

Ho var kvikk i går der ho sat på sengekanten og åt. Men kva med framtida for ei ung kvinne med handikapp? Måtte ho ikkje berre få lekamleg hjelp, men også få bruk for, og få sjå inn i Herrens miskunn!

Det er godt å gå tilbake til den varmande helsinga! Eg tenkte straks på dei svære karakteristiske steinane på fjella og kollane som omkransar på tre sider denne hellinga med sjukehusområdet i Bunda. Framfor ligg slettene utover mot Victoria-sjøen. No ein kveld var det slik fargesprakande solnedgang der ute. Husa våre var alt i skuggen, men fjella her bak låg bada i varm, gyllen farge.

Om fjella kan vike og haugane rikkast, kan ikkje Herrens miskunn og fredspakt rikkast, han som forbarmar seg over oss. «Løftene kan ikke svikte», og dei legg varm glans over alle tunge «steinar» i livet. Det er nok av slike her ute, både for folk flest og for pasientar. Ja, også ein misjonærkvardag kan tyngast av frustrasjon, tvil og mismot og vanskar med å sjå meining og mål. Men Herren forbarmar seg, - også med ei mannakorn-helsing ein laurdagsmorgon.

Skrive av datra vår, Kaisa Ruth
Eg var glad, eg var trøytt, eg var sliten, eg var skitten, eg var varm, eg var sveitt, eg var tørst, eg var solbrent, eg var endeleg heime... Men, hadde eg ein fin tur? Oh, yes!! =) (klikkar du på biletet til venstre, blir det større)

Mamma, pappa, familien Østertun med tre born og eg gjekk oppetter fjellveggen. Målet var ein topp i Balilifjella som ruvar så fint ved sidan av husa våre. Men, visste vi kvar stien gjekk? Nope. Der var nemleg ingen sti! Det fant vi fort ut då vi kom litt opp i fjellsida. Graset var så høgt somme stader at vi så vidt såg utsikta av og til når vi stakk hovuda opp for å kikke. Men, vi gjekk på skyggesida av fjellsida – det var viktig å poengtere!

Vel oppe på toppen, ca 1600m over havet, var vinden så sterk at vi nesten ramla over ende. Elisabeth Østertun hadde kjole på (det er ikkje så akseptabelt å gå med korte shorts for ei kvinne her) og ho skulle hoppe frå ein stein til ein annan. Vinden tok tak og kjolen blei først ein fin fallskjerm før den nesten flaug av. Heldigvis var det berre eg som såg det =)

Ja, vi lo godt fleire gonger på veg opp fjellsida, og vi prøvde visst alle å ikkje tenke på kva som lurte i graset eller i grottene under steinane. Men, vi hadde alle ein strålande tur gjennom gras, kratt, ”miiba” (tornar) og store steinar. Frå toppen såg vi langt innover Serengeti-området og på andre sida låg Bunda by utstrakt. Ei oppleving var det!

Vel heime sprang eg rett til kjøleskapet, tok meg ein cola light og stilte meg foran vifta på stova. Aaah, herleg!

Eg sat på soveromet mitt hos mamma og pappa i Bunda. Det byrja å tromme på taket. Dråpar fall tungt frå himmelen – det regna! Det er merkeleg her i Afrika. Du kan kanskje sjå at skyene kjem, men regnet kjem alltid overraskande, og då høljar det ned! Eg tenkte med meg sjølv: ”Håpar mamma og pappa ikkje blir overraska av regnet på veg heim frå sjukehuset!”. Men, jau då.. ikkje lenge etter kom mamma og pappa heim - kliss blaute var dei!

I Norge rynkar vi på nasa og blir sure når det regnar. I alle fall gjorde eg det då eg budde i Volda på Sunnmøre. Der regnar det mykje, altfor mykje!! Her takkar dei Gud for kvar dråpe og kallar det velsigning. Dessverre kjem dei etterlengta dråpene berre i små regnskyll, nesten som for å erte.. ”Rasha, rasha” (småyr), seier dei her. Heller ikkje regnskyllet i dag varte i så veldig mange minutt..

Det er uansett for seint for maisen. Alt vart brunsvidd av den sterke sola. Det seiest at avlingane i forrige regntid ville ha vore redda om det hadde regna to veker til.. No er maisen alt død og mange står framfor månader med svolt. Dei fleste har sådd ein gong til, men dei vil uansett ikkje få ny avling før i juni, juli.. DERSOM dei får nok regn! Hagemannen vår, Seti, høyrde på radioen at det vil bli svolt i 8 regionar av Aust-Afrika. Mara er ein av dei.

Det er ikkje lett å drive sjukehus heller med ein slik vannmangel, men der får dei heldigvis òg vatn frå Viktoriasjøen. Dvs, når dei berre ”gidd” å pumpe i byen...

Mange trur det er åndene som er imot dei. Derfor tenner dei på graset langs fjellet for å blidgjere dei. Flekk etter flekk blir svartsvidd. Vil dei sende nok regn no? Då kjem eg til å tenke på orda i Bibelen om det levande vatnet (Joh. 4). Dei treng ikkje berre vatn i fysisk forstand her i Bunda. Dei treng òg det levande vatnet. Det vatnet som berre Jesus kan gje gjennom sigeren på krossen. Berre det kan gje dei frelse og eit evig liv i ein himmel der tørke og svolt ikkje skal vere meir.

Takke- og bøneemne:
- Det er ikkje alle som er like heldige som deg og meg i Norge. Hugsar du å takke Gud for alt du har fått..?
- Vil du vere med å be for folket her? Dei er evighetsvandrar som deg og meg.

Skrive av datra vår Kaisa Ruth

Også i år ble det skrevet et julebrev hos familien Lillebø. Denne gangen blir det lagt ut på Internet. Fremgang! Klikk deg inn på linken under og les!

julebrev_fra_familien_lillebø_jula_2005.pdf